„Biblioteka to dobry społeczny biznes”*… „Szwecja czyta, Polska czyta” pod red. Katarzyny Tubylewicz i Agaty Diduszko-Zyglewskiej

Książka jest rozmową ze szwedzkimi i polskimi ekspertami od literatury. Nie przynosi jednej odpowiedzi, przytacza natomiast mnóstwo ciekawych, konkretnych, inspirujących przykładów, mających spowodować, żeby ludziom chciało się czytać. Rozmówcy, bez moralizowania przypominają, dlaczego tam, gdzie się dużo czyta, wszystkim żyje się po prostu fajniej. Mnie zaciekawił najbardziej opis niezwykłej sztokholmskiej TrioTretton, bibliotece dla dziesięcio-, trzynastolatków zaprojektowanej na podstawie sugestii samych dzieci, do której nie mają wstępu dorośli, jak też o „Stacji Kultury” w Rumi – bibliotece na byłej stacji kolejowej, która w miesiąc po otwarciu liczyła aż tysiąc członków.

Jacek Hugo-Bader w Lublinie

Wczoraj gościem lubelskiego Ośrodka „Brama Grodzka - Teatr NN” był Jacek Hugo-Bader ze swoją najnowszą książką „Skucha”. Po słynnej rosyjskiej trylogii reportażowej i nieco kontrowersyjnej książce o powrocie na Broad Peak, stworzył opowieść o swoim najpoważniejszym wyzwaniu życiowym, a mianowicie o kolegach, dawnych konspiratorach działających w antykomunistycznym podziemiu, dążącym do obalenia władzy ludowej. Autor przygląda się swoim, jak ich nazywa, braciom i siostrom. Opisuje tych, którym się udało, którzy stali się salonowymi bywalcami, i tych, których życie sponiewierało, doprowadzając do biedy, chorób, alkoholizmu, długów, depresji, osamotnienia i zapomnienia. Książka jest propozycją ważną, potrzebną, jednakże spotkanie z autorem nie do końca przekonało mnie do jej przeczytania.   

„Jak pies z kotem czyli kobieta i mężczyzna na co dzień” Katarzyna Miller, Miłosz Brzeziński

Rozmowa dwóch mądrych psychologów na temat relacji damsko-męskich. Dyskutują o związkach, o relacjach pomiędzy kobietami i mężczyznami, o tym, jakie role narzuca nam społeczeństwo. Poruszają różne tematy, a każde z nich widzi je inaczej. Z dystansem, z humorem, czasem z przymrużeniem oka. Ciekawa lektura, w której podoba mi się przede wszystkim brak cech typowego poradnika – autorzy pokazują, że tak naprawdę wspólne życie może być fascynującą przygodą. Na zakończenie podsumowują swoje rozważania zbiorem wskazówek „Co i jak robić, aby było dobrze” i są to wskazówki proste i jasne, chociaż nie zawsze oczywiste.

"Coraz mniej olśnień” Ałbena Grabowska

Ciekawa pozycja wśród polskich powieści obyczajowych. Nie ma tu jednego, głównego bohatera, autorka pisze jednocześnie z perspektywy kilku postaci – Lena straciła pracę i marzy o byciu stylistką. Mieszka w kawalerce swojego żonatego kochanka. Szukając jakiegokolwiek dochodowego zajęcia trafia do Eli – młodej poetki, która w wypadku straciła wzrok i potrzebuje pomocy w codziennych czynnościach. Alina kilka lat temu uciekła od dawnego życia – przeżyła wypadek autobusu, którym jechała, ale została uznana za zmarłą i rozpoczęła nowe życie. Maria była gwiazdą dziennikarstwa, do momentu samobójstwa znanego polityka, które to było spowodowane skandalem, jaki wywołała reporterka, ujawniając jego ciemne interesy. Teraz szuka możliwości powrotu do ukochanej pracy i oto nadarza się okazja: odkrywa, że jej zmarła przyjaciółka Alina żyje…

Biblioteka inspiruje - XIII Ogólnopolski Tydzień Bibliotek - PROGRAM

Szczegółowy program:
http://www.mbp.lublin.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=5897&Itemid=300

„Szału nie ma, jest rak” z ks. Janem Kaczkowskim rozmawia Katarzyna Jabłońska

„Szału nie ma, jest rak” to poruszająca rozmowa Katarzyny Jabłońskiej z nieżyjącym już dzisiaj, księdzem Janem Kaczkowskim, który od czterech lat zmagał się z nowotworem mózgu. Zmarł w Poniedziałek Wielkanocny w wieku 39 lat. Jak sam mówił „dyrektorował” w Puckim Hospicjum pod wezwaniem Ojca Pio. Co ważne, stworzył je i przez wiele lat pomagał jego pacjentom. A pomagał w sposób szczególny. Każdy chory w hospicjum traktowany był przez księdza indywidualnie, z ogromnym szacunkiem do samej śmierci. Spełniał życzenia nawet te najmniejsze, dotyczące potraw, wychodząc z założenia, że właśnie owa potrwa, może być ostatnią, jakiej chory skosztuje. 

"Dziewczyna z pociągu" Paula Hawkins

„Dziewczyna z pociągu” to książka, która zyskała ogromną popularność, zanim jeszcze trafiła na polski rynek wydawniczy. Polecana i chwalona przez Tess Gerritsen, Stephena Kinga, Lisę Gardner. Mnie nie rozczarowała.

Główna bohaterka, Rachel straciła wszystko, co miała – męża, dom, pracę i przyjaciół. Wynajmuje pokój u koleżanki i spędza dni na upijaniu się oraz – aby ukryć fakt, że nie pracuje – na jeżdżeniu pociągiem do Londynu i z powrotem. W trakcie tych przejażdżek zaczyna obserwować mieszkańców domu przy torach, wymyśla im imiona, snuje rozważania kim są i zazdrości życia, które według niej jest idealne.