Nawoływania
"sabzija, sabzija"1,
"gadźar, tamatar, pjaz"2,
wykrzykiwane po wielokroć przez wędrownych sprzedawców warzyw, budziły nas
prawie codziennie. Zazwyczaj wyskakiwałyśmy wtedy z naszych łóżek z zamiarem
zrugania handlarza obserwując jednocześnie, jak z domów naprzeciwko, z
pierwszych, drugich i trzecich pięter, panie domu spuszczają na sznurkach
kolorowe wiaderka z obliczoną kwotą, by następnie wciągać je mozolnie,
wypełnione już po brzegi zakupionym towarem. Asia, rozbudzona, już się nie
kładła, ale szybciutko ubierała i zwijała karimatę, aby zdążyć na sesję
osiedlowej jogi. Garstka mieszkańców dzielnicy zbierała się codziennie w
pobliskim ogrodzie by wspólnie powitać dzień porannymi ćwiczeniami. Ja, zaspana
i leniwa, wolałam wrócić do łóżka, ale nie na długo. Zasnąć nie pozwalało
łomotanie do drzwi pani zabierającej od nas śmieci. Na nic zdały się prośby,
aby robiła to ciszej. Śmieci nie mogłyśmy też wystawić za drzwiami dzień
wcześniej, bo w nocy mogłyby się stać łupem dla głodnych szczurów lub małp.
Zrezygnowana i zła, że znowu nie udało mi się dłużej pospać, szłam się wykąpać.
Zimny orzeźwiający prysznic zawsze nastrajał optymistycznie. Jeszcze tylko
kubek gorącej kawy, zawsze rozpuszczalnej, bo mieloną trudniej było w Delhi
zdobyć, i mogłam zacząć dzień. Jeżeli akurat miałam poranne zajęcia z tańca
odissi, które odbywały się w Triveni Kala Sangam, szkole usytuowanej w samym
centrum miasta, musiałam na nie dojechać autobusem. Z przesiadką. Na przystanek
szłam około 10 minut mijając po drodze dostawców mleka, nie rozbudzonych do
końca zamiataczy ulic, ludzi spieszących się do pracy, studentów oraz dzieci w
kolorowych mundurkach udające się do szkoły na rowerowych rikszach.
